Den lange marsjen Sichuan musli

Bleeding Edge er tittelen på Thomas Pynchons siste bok og den er, som alle bøkene hans, i stor grad ei skildring av eit bestemt miljø på eit bestemt historisk tidspunkt. I denne boka er miljøet det som blei kalla 'Silicon Alley' som var ei samling internettselskap på Manhattan og tidspunktet er våren 2001 like etter dotcom-bobla hadde sprukke og mange av selskapa i 'The Alley' var på veg nedover. Historien går framover i eit år og vi får såleis med oss samanrasinga av tvillingtårna der Horst Loeffler (den fråseparerte og etterkvart ikkje så fråseparerte) ektemannen til hovudpersonen har kontor. Han er imidlertid heldig og overlever på grunn av at han er ute med ein kompis dagen før og ikkje kjem seg på kontoret den tysdagen 11. september.

På same vis som Pynchons førre bok, Inherent Vice, har boka ein slags detektiv som hovudperson. Dette er Maxine Tarnow som er frilans svindel-etterforskar og svindel er det mykje av i denne som seinare periodar. I tida etter dotcom-bobla er det likevel enkelte selskap som ekspanderer og eitt av desse er Hashlingerz.com som kjøper opp selskap som er på veg til å gå konkurs. Maxine blir spesielt interessert i Whsagh.com (forkorting for "We have some awesome graphics here!") som har vorte brukt til å overføre pengar til det som truleg er jihadistar i Midt-Austen. Eigaren av hashslingrz.com er Gabriel Ice som er like creepy som namnet skulle tilseie. I tillegg er han interessert i ei slags virtual reality-verd kalla DeepArcher (utt: "departure") som blir programmert av to geeks frå California.Maxine er venn med kona til den ein av dei og borna deira går i samme klasse på Kugelblitz-skule. Skulen er oppkalla etter Otto Kugelblitz som var ein elev av Sigmund Freud som emigrerte til USA. Han fall i unåde hjå den store meisteren etter å ha meint at kvart livsstadium er ei sinnliding. Berre døden er det stadiet der vi kan oppnå å vere tilreknelege.

På same vis som i tidlegare bøker, er det ingen klar plottutvikling i Bleeding Edge. Eller snarare, plotta utviklar seg som stadig nye komplott: menn med Stinger-rakettar på taket av ei bustadblokk veka før 11. september, ein shady agent med tvilsamt rulleblad frå Sør-Amerika, ein merkeleg skapnad med kjenslevar nase, russiske gangsterar, ein svoger som kanskje er Mossad-agent, ein 'venture capitalist' med mafia-bakgrunn, ein sjølvlærd zen-coach, heroinsmugling, venstreorienterte bestemødre med eigen blogg, fotsex, møter i skumle sjapper osb. osb. Når det gjeld miljøskildringane, så er det vanskeleg å vite kva som er oppdikta og kva som er basert på faktiske forhold. Tittelen på dette blogginnlegget er f.eks. henta frå frukostmenyen til ein kinesisk restaurant som Maxine og Gabriel Ices svigermor tingar mat frå. I omtalen av Bleeding Edge i The London Review skriv Christian Lorentzen, som budde i New York på den tida; at: "Whatever his methodology – Wikipedia, fieldwork, a trove of old issues of Time Out and the Village Voice – Pynchon has the detail right". Det er ein "endless deployment of pop cultural trivia specific to the late 1990s and the first two years of the last decade" (vol.35, nr.18, 26. september 2013). Samtidig er ein god del dikta opp. Når Pynchon for eksempel lar Anthony Hopkins spele hovudpersonen i filmen "The Mikhail Baryshnikov Story" eller at det blir vist ein "not released version of Don Giovanni made by the Marx Brothers". Noko av det morsomaste hjå Pynchon er også dei oppfinnsome akronyma som for eksempel DESPAIR (Disgruntled Employee Simulation Program for Audit Information and Review) som er eit system for å identifisere misnøgde tilsette...Konklusjonen er altså at Bleeding Edge er ei veldig god bok med historier som går i mange ulike retningar, komplott alle stader og 11. september kanskje var ein 'inside job' på ein måte konspirasjonsteoretikarane ikkje har tenkt på.